Wizja świata według Sartre’a – ciąg dalszy

Dzieła tego nie będziemy tu przedstawiać, szkic niniejszy poświęcony jest bowiem egzystencjaliz- mowi Sartre’a, nie zaś całej jego doktrynie. Złożoność problematyki rozpatrywanej w Critique de la raison dialectique, obfitość zagadnień, dla których dzieło to usiłuje znaleźć rozwiązanie, wreszcie fakt, że omawianie go nieuchronnie prowadzić musi do zajęcia się jedną z najtrudniejszych kwestii związanych z poglądami Sartre’a, mianowicie jego stosunkiem do marksizmu – wszystko to sprawia, że należałoby temu tematowi poświęcić osobne studium. Pragniemy tu wszakże podkreślić dwie istotne cechy osobowości i myśli Sartre’a, które Critique de la raison dialectique ukazuje szczególnie wyraziście: odwagę i uczciwość intelektualną. Nie przesądzając wyników dyskusji, której przedmiotem jest ta praca, można chyba stwierdzić, że Sartre próbuje w niej raz jeszcze, i w sposób odbiegający od dotąd przezeń stosowanych, znaleźć rozwiązanie dla dylematów, które gnębią go od chwili, gdy zaczął uprawiać filozofię. Wieczne niezadowolenie Sartre’a, stałe wzbogacanie przezeń własnej myśli o nowe elementy, ciągłe dążenie do rewizji osiągniętych już rezultatów – są świetną lekcją jeśli nie filozofii, to przynajmniej filozofowania. Czy nadejdzie taki moment, w którym Sartre uzna, że wreszcie zrealizował wszystko, czego pragnął? Można w to wątpić, można nawet być przekonanym, że nie nadejdzie: przekonanie takie byłoby dla Sartre’a najwyższą chyba pochwałą. Albowiem postęp myśli i postęp społeczny dokonują się tylko dzięki tym, którzy świadomie wzięli na siebie kontynuację trudu Syzyfa.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>