U PODSTAW ANTROPOLOGII FILOZOFICZNEJ CZ. III

Każda ze wspomnianych dziedzin ujmuje tę samą rzeczywistość z innego punktu widzenia, chociaż zdaje się mówić o innym świecie. Wszystkie jednak podporządkowane są jednemu, zasadniczemu celowi: zbliżeniu człowieka do otaczającej go rzeczywistości i uczynieniu jej bliższą, bardziej zrozumiałą dla niego.

Zadanie to spełniają wówczas, kiedy malują świat zewnętrzny, w zasadzie obcy i wrogi człowiekowi, jako zharmonizowany z jego skalą odczuć i doznań: kiedy rzutują zhumanizowane treści na otaczającą człowieka rzeczywistość, słowem, kiedy dokonują czynności humanizacji i antropologizacji środowiska, w którym człowiek żyje.

Nietrudno zauważyć, że cały ten program odgranicza się nie tylko od pozytywistyczno-scjenty- stycznego stylu filozofowania, zacieśniającego kompetencje filozofii do analizy semantycznej i do badania założeń metodologicznych nauk szczegółowych, ale od wszelkiej filozofii (zarówno typu ra- cjonalno-empirycznego, jak i irracjonafrio-intui- cjonistycznego), który wyznacza sobie określone zadania teoriopoznawcze. Jest to bowiem poetycka koncepcja filozofii, imaginacyjno-symbolistyczna refleksja, określona forma ekspresji, nie posiadająca funkcji poznawczych, lecz zadania pozaintelek- tualne.

Wyraźnie zaakcentowany, irracjonalny, aintelek- tualny charakter spokrewnią tę wizję świata z szeregiem współczesnych irracjonalnych postaw w filozofii (egzystencjalizm, bergsonizm, pewne tendencje w ruchu fenomenologicznym). Różni się wszakże od nich określeniem swych zadań i kompetencji: nie stawia sobie, jak one, celów poznawczych, lecz poetyczno-estetyczne i moralne, głównie zaś stara się spełnić zadanie przeciwdziałania szkodliwym dla człowieka procesom wypływającym z faktu jego wyobcowania z przyrody.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>