Pamiątki

Co nam pozostaje po okresie spędzonym w łonie matki? Niektórzy ludzie są zdania, że mamy jakieś wspomnienia z tego pobytu i poddają się hipnozie lub innym terapiom, chcąc je wydobyć na wierzch. Ale to nie ma sensu. Te struktury mózgu, dzięki którym pamiętamy, wykształcają się dopiero koło drugiego lub trzeciego roku życia. Wspomnień z okresu spędzonego w brzuchu matki po prostu nie ma. Czy zatem nic nam nie zostało z prenatalnego pobytu poza dołkiem i blizną w miejscu, w którym kiedyś była przywiązana pępowina? Czy podarliśmy wszystkie zdjęcia z tej podróży, wyrzuciliśmy do śmieci wszystkie mentalne taśmy wideo?

Odpowiedź brzmi, że chociaż nie mamy konkretnych wspomnień, mamy w sobie pamięć, która istnieje w tym, jak patrzymy, myślimy i uczymy się. Dziecko, którym byliśmy, żyje w nas ciągle. Bardzo wiele naszych cech jako dorosłych jest przykładem tego, co antropologowie nazywają „neotonią”, czyli przeniesieniem cech dziecinnych w dorosłość. Wysokie czoło i okrągła twarz są cechami wspólnymi zarówno dla niemowląt współczesnych, jak i neandertalskich, ale różnią się bardzo od nisko osadzonych brwi i prymitywnego wyglądu naszych dorosłych hominidalnych przodków. Nasza chęć do zabawy i kreatywność jako osób dorosłych jest źródłem znacznej części technologii i kultury, ale u większości gatunków zwierząt chęć do zabawy przejawiają tylko młode osobniki.

Na poziomie komórkowym mózg dorosłego nadal się formuje i zmienia, przejawiając plastyczność i przystosowalność, które są charakterystyczne dla rozwijającego się układu nerwowego. Jako gatunek jesteśmy wyjątkowi pod względem dużego odstępu czasu pomiędzy urodzeniem a dorosłością. Przedłużamy proces rozwoju i pozostajemy dziećmi do 18 roku życia (lub dłużej, jeśli studiujemy), czyli dużo dłużej niż jakiekolwiek zwierzęta. I nawet jeszcze po tym okresie nadal umiemy się przystosowywać, jesteśmy w stanie uczyć się nowych umiej ętności i tworzyć nowe złożone związki uczuciowe.

Mimo że nie mamy żadnych wspomnień z czasu spędzonego w łonie matki, nosimy w sobie ten okres przez całe życie. Elementy życia prenatalnego stanowią naszą integralną część i trudno je wyodrębnić. Znajdujemy je w kojącym dźwięku uderzeń serca albo uspokajającej ciepłej kąpieli. Żyją w zmieniającym się mózgu, w każdym akcie uczenia się i tworzenia. Nawiedzają nas co noc w snach. I w miarę jak dowiadujemy się więcej o naszym prenatalnym życiu, więcej wiemy o tym, co jako dorośli zachowujemy z dziewiczej podróży życia. W snach, myślach i uczuciach możemy zobaczyć pamiątki, które zebraliśmy podczas podróży prowadzącej do nas samych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>