Max Scheler i jego twórczość

W związku z tym artykułem, Simone Petrement zarzuca mi na łamach pisma „Critiąw’’, że nie uwzględniam „wolności przeciwko sobie”. Ona natomiast nie uwzględnia dialektyki wolności. Oczywiście istnieje wolność przeciwko sobie, dla wolności, która chce zmienić ,,ja”, jest ono dane przez naturę. Ale po to, by mogło ono być „sobą”, musi przede wszystkim być wolnością. W przeciwnym razie, natura byłaby tylko ze- wnętrznośclą, czyli całkowitą negacją osoby. Nawet rozterka, to znaczy dokonujące się wewnątrz naśladowanie ze wnętrzności, nawet alienacja – zakłada istnienie wolności.

Właściwie ostatnie dwadzieścia lat twórczości Maxa Schelera zadecydowały o miejscu, jakie zajmuje on w dziejach filozofii. Uważa się go mianowicie powszechnie za czołowego reprezentanta fenomenologii. W 1908 r. Max Scheler zapoznał się z dziełami Edmunda Husserla, nawiązał z nim bliski kontakt, przyjmując, ale i modyfikując metodę fenomenologiczną. Rozwijał jej założenia stosując ją do różnorodnej problematyki filozoficznej, zwłaszcza w dziedzinie etyki.

Życie jego wypełniła kariera uniwersytecka. Urodzony w 1875 r. habilitował się w Jenie w 1900 r. Był wówczas uczniem neokantysty R. Euckena, a doniosły wpływ wywarły nań idee Wilhelma Dil- theya. Po kilku latach przeniósł się do rodzinnego Monachium, gdzie wykładał filozofię i stworzył wokół siebie żywy ośrodek myśli fenomenologicznej. Od 1913 r. był współredaktorem czasopisma fenomenologicznego „Jahrbuch für Philosophie und phänomenologische Forschung”. W latach 1913- 1916 napisał swoje najobszerniejsze dzieło, stanowiące fundamentalną pozycję w dorobku fenomenologii. Pracę tę zatytułował „Der Formalismus in der Ethik und die materiale WertethikW 1919 r. nowo otwarty uniwersytet w Kolonii powołał go na katedrę. Jako profesor uniwersytetu wydał szereg zbiorów rozpraw na różne tematy społeczne i moralne. Wymieńmy tytuły najważniejszych: „Vom Umsturz der Werte” (1919), „Wesen und Formen der Symphatie” (1923). W teorii Schelera skoncentrowanej wokół teorii etycznej problematyka religijna odgrywała znaczną rolę. Scheler poszukiwał religijnego wyrazu dla swej postawy. W 1914 r. przeszedł na katolicyzm. Porzucił go jednak szybko w trosce o autonomiczny charakter swej filozofii. W 1916 r. pod wpływem benedyktyna Beurona nastąpiła druga konwersja Schelera, a wpływ tej ewolucji uwidocznil się w tomie studiów „Vom Ewigen im Menschen” (1921).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>