Max Scheler i jego twórczość – kontynuacja

Około 1925 r. w poglądach jego zaznacza się pewien przełom, widoczny w dziełach „Die Formen des Wissens und die Bildung” (1925), „Die Wissensformen und Gesellschaft” (1926), „Mensch und Geschichte” (1926), „Die Stellung des Menschen im Kosmos” (1927). Były to zapowiedzi nowej fazy w rozwoju jego światopoglądu. Nagły zgon nie pozwolił mu rozwinąć nowych założeń, które zmierzały do sformułowania doktryny historiozoficznej i socjologicznej. Na wiosnę 1928 r. uniwersytet we Frankfurcie nad Menem powołał go na katedrę. którą filozof ledwie zdążył objąć. 19 maja 1928 r. zmarł niespodziewanie w sile wieku.

W pamięci współczesnych pozostał jako umysł niespokojny, niesłychanie żywy, twórczy, przepełniony różnorodnymi pomysłami. Dzięki tym właściwościom swego umysłu stał się nauczycielem całego pokolenia myślicieli (m. in. N. Hartmann, J. Hes- sen). Pisma Schelera zyskały popularność we Frań- cji oraz w Stanach Zjednoczonych. Prace Schelera są znane i studiowane zwłaszcza w kręgach inteligencji francuskiej, zajmującej się problematyką moralną i społeczną. Koncepcje Schelera stanowią jedno ze źródeł filozofii egzystencjalistycznej.

Po Schelerze pozostało wiele nie opublikowanych rozpraw, artykułów, studiów, często niedokończonych i zaniechanych, gdyż autor niejednokrotnie w trakcie pisania zmieniał własne poglądy. Wydawanie jego prac było zakazane w Niemczech nazistowskich. Dopiero w 1954 r. Maria Scheler podjęła w Szwajcarii wydanie jego dzieł zebranych, zarówno tych, które ukazały się za życia filozofa, jak tych, które pozostały w rękopisie. Szereg tomów tego wydania już się ukazało, dalszych należy oczekiwać w najbliższym czasie. W języku polskim z prac Schelera ukazała się tylko rozprawa „O zjawisku tragiczności” 1938.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>