JEDNOSTKA I WSPÓLNOTA MORALNA CZ. III

Nie całe jednak postępowanie jednostki należało do sfery osobowości, ale jedynie ta jego część, której determinantę stanowi akt intuicyjnego wartościowania. Była to determinacja tego rodzaju, w której jednostka sama determinuje siebie. Człowiek jako osoba był dla Schelera jednostką w pełni odpowiedzialną za siebie i to nie tylko za motywy swego postępowania, ale za cały jego przebieg i rezultaty. Istotę osobowości Scheler dostrzegał w poczuciu odpowiedzialności za podejmowane akty. Osobowość ujawniała się jego zdaniem w refleksji nad własnymi, samoistnymi czynnościami i to zarówno tymi, które oceniało społeczeństwo, jak i najbardziej intymnymi, w które społeczność nie ingeruje bezpośrednio. Wysuwanie indywidualnej odpowiedzialności jako głównego momentu osobowości nie oznaczało jednak, że dla Schelera człowiek był jednostką „samotną”, tj. skazaną na własną wolność i własną odpowiedzialność. Tego rodzaju wątki można odnaleźć w filozofii egzystencjalistycznej. Można nawet powiedzieć, że schelerowska koncepcja poczucia indywidualnej odpowiedzialności jako istotnego elementu osobowości zainspirowała zapewne myśl egzystencjalistyczną. Mimo jednak wyakcentowania w swej etyce kwestii indywidualnej odpowiedzialności, Scheler był jak najdalszy od koncepcji „samotności” jednostki.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>