H. BUCZYŃSKA – ZADANIA FILOZOFII PRZYRODY CZ. II

Aby wyjaśnić w pełni naszą tezą, należy tak scharakteryzować nauki przyrodnicze, aby odróżnić je od sztuki i tzw. nauk humanistycznych. Ograniczymy się do stwierdzenia, że przez przyrodę rozumiemy to wszystko, co jest realne, czyli określone w czasie i przestrzeni. Wszystkie przedmioty i procesy występujące w przestrzeni występują również w czasie. Konwersja nie byłaby prawdziwa, byłoby absurdem lokalizować uczucia i emocje (oczywiście czasowe) jako takie. Mogą one jednakże być związane z określonymi osobami (ktoś doznaje uczuć i emocji) i w tym sensie są związane z rzeczami przestrzennymi. Dalej, skoro wszystkie historyczne, kulturowe i językowe przedmioty są czasowo- -przestrzenne, to są one częścią przyrody i nauk przyrodniczych.

W ten sposób osiągamy uniwersalny i wszechogarniający charakter nauk przyrodniczych i zapobiegamy podporządkowaniu ich lub nawet równo- rzędności wobec sztuki i nauk humanistycznych. Stąd też niezrównane filozoficzne znaczenie nauk przyrodniczych: cały rozwój filozofii w przeszłości kształtował się w oparciu o nauki i badanie naukowe. Jest wielkim błędem – błędem, który pojawił się w okresie ostatnich stu lat – przekonanie, że sztuka i nauki humanistyczne są w jakikolwiek sposób ekwiwalentne naukom przyrodniczym, lub że z punktu widzenia filozofii są one równie produktywne.

Nauki przyrodnicze obok uniwersalności odznaczają się ścisłością, która czyni z nich zarówno historycznie, jak i aktualnie, najlepszą podstawę dla filozofii. Jedynie analiza wiedzy ścisłej może doprowadzić do prawdziwego poglądu. Jedynie za pomocą wyjaśniania pojęć można dojść do pewnych i ostatecznych wyników. Nieostre i niepewne zdania nauk nieścisłych muszą zostać przekształcone w wiedzę ścisłą, tzn. muszą zostać przetłumaczone na język nauk ścisłych, zanim ich znaczenie zostanie w pełni wyjaśnione. Poznanie ścisłe jest poznaniem, które może być w pełni i jasno wyrażone w sposób zgodny z zasadami logiki. „Matematyka” jest jedynie nazwą metody ścisłego logicznego formułowania. Nawet Kant twierdził, że w nauce jest tyle wiedzy, ile jest w niej matematyki. W nauce, bardziej niż w jakiejkolwiek innej dziedzinie, materia czy substancja poznania jest wyprowadzona z intelektualnej działalności, która umożliwia nam osiąganie najwyższych abstrakcji. Wyższy stopień abstrakcji osiągany przez naukę umożliwia głębszą penetrację w istotę rzeczywistości, Z tych względów filozofia przyrody zajmuje centralną pozycję.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>