H. BUCZYŃSKA – PYTANIA NIEROZSTRZYGALNE

Jest rzeczą naturalną, że ludzkość jest dumna ze stałego rozwoju wiedzy. Radość, którą odczuwamy przyglądając się rozwojowi nauki jest w pełni uzasadniona. Nauka rozwiązuje jeden problem za drugim i sukcesy przeszłości pozwalają mieć nadzieję, że proces ten będzie postępował naprzód, a może nawet wzrośnie jego tempo. Lecz czy będzie on, czy może być nieskończony? Wydaje się nieco śmieszne przypuszczenie, że może przyjść dzień, kiedy wszystkie wyobrażalne problemy zostaną rozwiązane i nie będzie już więcej pytań, na które umysł ludzki szukałby odpowiedzi. Mamy pewność, że nasza ciekawość nie zostanie nigdy w pełni zaspokojona i że postęp wiedzy nigdy nie zatrzyma się osiągnąwszy ostateczny cel.

Powszechnie przyjmuje się, że istnieją inne konieczne powody, dla których rozwój nauki nie może wiecznie postępować naprzód. Większość ludzi wierzy w istnienie granic, które nie mogą być przekroczone przez ludzki umysł i doświadczenie. Sądzi się, że ostateczne i może najważniejsze prawdy są na zawsze schowane przed naszymi oczyma, wierzy się, że klucz do Zagadki Wszechświata jest głęboko ukryty i niedostępny zwykłym śmiertelnikom ze względu na naturę Wszechświata, Wedle tego powszechnego przekonania istnieje wiele pytań, które można sformułować i których znaczenie można w pełni pojąć, choć nie można poznać ostatecznej odpowiedzi, która leży poza naturalnymi i koniecznymi granicami poznania. W stosunku do tych pytań orzeka się ostateczne ignorabimus. Powiada się, że przyroda nie chce ujawnić swych najgłębszych sekretów oraz, że Bóg nakreślił granice poznania, których stworzeni przez Niego ludzie nie mogą przekroczyć i poza którymi miejsce ciekawości musi zająć wiara.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>